Dzień 1: Dolina pustki i cmentarz w chmurach (Regietów i Rotunda) – Zanurzamy się w duszę Beskidu. Wchodzimy w dolinę dawnego Regietowa – miejsca, które niegdyś tętniło życiem, a dziś wita nas jedynie zdziczałymi sadami jabłoni i starymi, kamiennymi krzyżami ukrytymi w wysokiej trawie. To tutaj, zwalniając krok, dotykamy smutnej i trudnej historii Łemków. Z tablic informacyjnych dowiadujemy się o wysiedleniach w ramach Akcji Wisła, o przerwanych życiorysach i domach, po których zostały tylko fundamenty. Idziemy w zadumie, aż pod strome podejście na Rotundę. Na jej zalesionym szczycie wyłaniają się z mgły strzeliste, drewniane wieże cmentarza z I wojny światowej – mistyczne arcydzieło Dušana Jurkoviča, które hipnotyzuje i na długo zostaje w pamięci.
Dzień 2: Pot, łzy i dumna satysfakcja, czyli wejście na Lackową – Dzisiaj zapomnij o leniwym spacerze, rzucamy wyzwanie własnym słabościom. Bierzemy na cel Lackową (997 m n.p.m.) – najwyższy szczyt po polskiej stronie Beskidu Niskiego. Podejście od strony zachodniej nie bez powodu nazywane jest „Ścianą Płaczu”. To pionowy, morderczy odcinek wyrzeźbiony w glinie i plątaninie korzeni. Uda będą płonąć żywym ogniem, tętno podskoczy do maksimum, a ręce same będą szukać oparcia na drzewach. Będzie pot, ale nagrodą jest potężna duma na szczycie. To jest ten fizyczny reset, o którym marzy każdy, kto chce wyrzucić z głowy korporacyjny stres.
Dzień 3: Zgubić się, by się odnaleźć (Dzikie ścieżki i łąki) – Ostatni dzień to czysta esencja rzemieślniczego włóczęgostwa. Zrzucamy presję zdobywania. Schodzimy ze znakowanych szlaków i zagłębiamy się w bezkresne, dzikie łąki. Przedzieramy się przez wysokie trawy, przekraczamy strumienie, wdychamy zapach ziół i schnącego siana latem lub podziwiamy kolory jesieni. To czas na to, by usiąść na powalonym pniu, zamknąć na chwilę oczy, posłuchać wiatru i poczuć, że świat wokół nas wreszcie bezpiecznie zwolnił.